تابلو افسانه وصال

در اسطوره‌ها و مراسم دینی بسیاری از تمدن‌ها، اسب مقامی شامخ دارد. این حیوان از گذشته‌های دور و باستانی در تاریخ غنی و منحصر به فرد ایران زمین جایگاه مخصوص خود را داشته و این جایگاه تا به امروز نیز در بین مردم و در هنگام اجرای مراسم مخالف سنتی و فرهنگی و مذهبی حفظ شده است. شاعران و عارفان این حیوان زیبا را مظهر خوشبختی، رستگاری، فراست و تیزهوشی دانسته‌اند.
به علاوه اسب به عنوان مَرکَب جنگجویان و قهرمانان نماد شجاعت، قدرت و سرعت بوده است. آریاها به داشتن اسب شهره بودند و پهلوانان پارتی، اسب‌سوارانی خبره بوده و اسبان شاهنامه چون رخش و سیاه نقش مهمی در این فرهنگ بر عهده داشته‌اند. آن‌ها اسب را نمادی از نجابت و زیبایی می‌دانستند و یكی از پر‌نقش‌ترین و اصیل‌ترین حیوانات اهلی در دنیای اساطیر ایران باستان به شمار می‌رفت. ایرانیان باستان همان‌گونه كه برای خود و خانواده خویش از اهورا مزدا طلب نیكی می‌كردند، برای اسب خود نیز نیرومندی می‌خواستند. اسب همچنین در فرهنگ اسلامی نیز مقام و جایگاه ویژه‌ای دارد.
در این محصول طراح عنصر نمادین و زیبای اسب را در حال حرکت بر روی پس زمینه‌ای با سه طرح خاص و متفاوت قرار داده است. استفاده از آیتم‌های پرنده، ماه و ستاره در بالای سر اسب به کار جلوه‌ای خاص بخشیده است. در این محصول رنگ‌های همسان و مشابه با تنالیته‌ی طلایی در کنار رنگ مشکی که حاشیه قاب را پوشانده بسیار چشمگیر می‌باشد.